Samar

Odkryty został w 1879 roku przez francuskiego chemika P. E. Lecoq de Boisbaudrana.

Nazwa pierwiastka pochodzi od minerału samarskitu nazwanego od rosyjskiego inżyniera górniczego W. Samarskiego.

Pierwiastek ten jest twardym, kruchliwym, połyskliwym metalem należącym do grupy lantanowców.

Tworzy głównie trójwartościowe związki. Jego sole mają najczęściej żółtawe zabarwienie. Samoczynnie zapala się w powietrzu w temperaturze ok. 150°C.

Występowanie: Samar należy do tzw. metali ziem rzadkich.
Pod względem występowania w wierzchniej warstwie skorupy ziemskiej (litosfera, hydrosfera, atmosfera) zajmuje ok. 46 miejsca (procenty wagowe).
Otrzymywanie: Głównie dzięki redukcji tlenku samaru lantanem.

Wykorzystanie: Wykorzystywany jest głównie w technice jądrowej jako składnik prętów sterujących reaktorów. Szkło z samarem pochłania podczerwień. Jego związek z kobaltem (SmCo5) jest najbardziej odporną na demagnetyzację substancją. Używany jest również w technice laserów.

Konfiguracja elektronowa [Xe]4f66s2
Masa atomowa 150,36
Gęstość [kg/m3] 7520 (293K)
Główny stopień utlenienia +3; +2
Izotopy: masa - zawartość - okres półrozpadu
144Sm
146Sm
147Sm
148Sm
149Sm
150Sm
152Sm
153Sm
154Sm
143,9 - 3,1% - stabilny
145,9 - 0% - 7×107 lat
146,9 - 15,1% - 1,05×1011 lat
147,9 - 11,3% - 12×1014 lat
148,9 - 13,9% - 1×1015 lat
149,9 - 7,4% - stabilny
151,9 - 26,6% - stabilny
0% - 46,8 godz.
153,9 - 22,6% - stabilny
Temperatura topnienia 1350K
Temperatura wrzenia 2064K
Promień atomowy [pm] 180,2
Promień jonowy [pm] Sm3+ 109,8
Powinowactwo elektronowe [kJ×mol-1] 50
Energia jonizacji [kJ×mol-1] 543,3 (I)
1068 (II)
2260 (III)

Poprzednia Pierwiastki Powrót Następna