Ren

Został odkryty w 1925 roku przy pomocy spektrografii masowej przez niemieckich chemików: Waltera Karla Noddacka i Idę Ewę Noddack.

Nazwa metalu pochodzi niemieckiej rzeki Ren (łac. Rhenus).
Ren jest rzadkim, srebrzystym metalem przejściowym. Jego istnienie i właściwości (podobne do manganu) przewidział w 1871 roku wybitny rosyjski chemik Dymitrij Iwanowicz Mendelejew.
Metaliczny ren jest bardzo twardy. Pośród metali jedynie wolfram jest od tego pierwiastka trudniej topliwy. Tworzy związki głównie na +7, +6, +5, +4 i +3 stopniu utlenienia.
Występowanie: Występuje tylko w postaci związków. Towarzyszy rudom molibdenu. Pod względem występowania w wierzchniej warstwie skorupy ziemskiej (litosfera, hydrosfera, atmosfera) zajmuje ok. 79 miejsca (procenty wagowe).
Wykorzystanie: Używany jest do produkcji włókien żarzeniowych, elektrod spawalniczych, termopar. Znalazł zastosowanie także w kriogenice i w chemii jako katalizator.

Konfiguracja elektronowa Xe]4f145d56s2
Masa atomowa 186,2
Gęstość [kg/m3] 21020 (293K)
Główny stopień utlenienia +3; +4; +5 (-3; -1; 0; +1; +2; +3; +6; +7)
Izotopy: masa - zawartość - okres półrozpadu
190Re
192Re
194Re
195Re
184,9 - 37,4% - stabilny
0% - 88,9 godz.
186,9 - 62,6% - 4×1010 lat
0% - 16,7 godz.
Temperatura topnienia 3453K
Temperatura wrzenia 5900K
Promień atomowy [pm] 137
Promień jonowy [pm] Re+4
Re+7
77
67
Powinowactwo elektronowe [kJ×mol-1] 37
Energia jonizacji [kJ×mol-1] 760 (I)
1260 (II)
2510 (III)
3640 (IV)
Elektroujemność 1,46

Poprzednia Pierwiastki Następna