Rubid

Odkrywca: R. Bunsen i G. Kirchhoff w 1861 w Heidelbergu. Odkrycia dokonano na drodze analizy widmowej pozostałości uzyskanych po odparowaniu pewnych wód mineralnych.

Nazwa pierwiastka  wywodzi się z łaciny rubidius - czerwony.

W przyrodzie występuje jako domieszka w minerałach litu, potasu i cezu; zawartość w skorupie ziemskiej: 2,8×10-2% mas., zawartość w organizmie człowieka: 1,7×10-3% masy.

Rubid jest srebrzystoszarym miękkim metalem; gęstość 1,53 g×cm-3. W związkach występuje na I stopniu utlenienia. Jest pierwiastkiem bardzo reaktywnym; na powietrzu spala się do ponadtlenku RbO2. Reaguje z wodą (nawet lodem) wybuchowo (EoRb/Rb+ = -2,98V); gwałtownie roztwarza się w kwasach i alkoholach wypierając z nich wodór. Gwałtownie reaguje z fluorowcami, wodorem, fosforem, siarką i amoniakiem (dając amidek rubidu RbNH2 i H2). Rubid rozpuszcza się w ciekłym amoniaku, dając roztwór o bardzo wysokim przewodnictwie elektrycznym. Metal, tlenek i wodorotlenek mają właściwości zasadowe. Rubid barwi płomień na fioletoworóżowo.
Znalazł zastosowanie jako materiał do wyrobu katod i geterów w fotokomórkach, katalizator (w postaci amalgamatu), dodatek do produkcji specjalnego szkła. Izotop rubidu 87Rb (t1/2 = 4,8×1010 lat) jest stosowany do datowania promieniotwórczego. Rubid otrzymuje się przez elektrolizę stopionego RbOH, jego redukcję magnezem lub redukcję RbCl wapniem. Rubid powoduje silne poparzenia skóry i błon śluzowych a sole rubidu są silnie trujące.
Konfiguracja elektronowa Kr5s1
Masa atomowa 85,468
Gęstość [kg/m3] 1532 (293K)
Główny stopień utlenienia +1; -1
Izotopy: masa - zawartość - okres półrozpadu
83Rb
85Rb
86Rb
87Rb
0% - 83 dni
84,91 - 72,8% - stabilny
85,91 - 0% - 18,66 dni
86,91 - 27,2% - 5×1011 lat
Temperatura topnienia 312,04K
Temperatura wrzenia 961K
Promień atomowy [nm] 0,248
Promień jonowy Rb+ [nm] 0,149
Energia jonizacji 403 Rb -> Rb+
2632 Rb+ -> Rb2+
3900 Rb2+ -> Rb3+
Elektroujemność 0,89 (Pauling); 2,34 (absolutna)

Poprzednia Pierwiastki Następna