Polon

Odkryła go w roku 1898 polska chemiczka mieszkająca we Francji Maria Skłodowska-Curie i nadała mu, pochodzącą od kraju ojczystego, nazwę.

Polon to bardzo rzadki promieniotwórczy metal. Jest pierwszym pierwiastkiem odkrytym podczas badania promieniotwórczości. Tworzy zwišzki głownie na +4 stopniu utlenienia.
Polon jest jednym z produktów tzw. szeregu uranowo-radowego. Powstają izotopy o liczbach atomowych od 192 do 218. Najtrwalszy to izotop o liczbie atomowej 210, nazywany czasem radem-F. Jego czas połowicznego rozpadu wynosi ok. 140 dni.
Występowanie: Rudy uranu zawierają nieznaczne ilości polonu (ok. 10-4g na tonę rudy).
Pod względem występowania w wierzchniej warstwie skorupy ziemskiej (litosfera, hydrosfera, atmosfera) zajmuje ok. 86 miejsca (procenty wagowe).
Otrzymywanie: Polon jest produktem rozpadów atomowych, głównie uranu (238U).
Wykorzystanie: Pierwiastek ten znajduje zastosowanie jako źródło promieniowania alfa, powstającego przy rozpadzie izotopów tego pierwiastka. Używany jest (razem z berylem) do laboratoryjnego wytwarzania neutronów. Stosuje się go także do jonizacji powietrza i usuwania ładunków elektrostatycznych (technika drukarska i fotografia). Jest używany jako źródło energii satelitów.

Konfiguracja elektronowa [Xe]4f145d106s26p4
Masa atomowa 209
Gęstość [kg/m3] 9320 (293K)
Główny stopień utlenienia +4 (-2; +2; +6)
Izotopy: masa - zawartość - okres półrozpadu
209Po
210Po
211Po
216Po
218Po
208,98 - 0% - 103 lata
209,98 - ślady - 138,4 dni
210,99 - ślady - 0,52 sek.
216,0 - ślady - 0,15 sek.
218,0 - ślady - 3,05 minut
Temperatura topnienia 587K
Temperatura wrzenia 1235K
Promień atomowy [pm] 164
Promień jonowy [pm] Po2- 230
Powinowactwo elektronowe [kJ×mol-1] 174
Energia jonizacji [kJ×mol-1] 812 (I)
1800 (II)
Elektroujemność 1,76

Poprzednia Pierwiastki Następna