Promet

Nazwa pierwiastka pochodzi od Prometeusza.

Ten promieniotwórczy metal należy do grupy lantanowców. Należy do jednych z najpóźniej odkrytych pierwiastków tej rodziny. Pierwsze ślady prometu znaleziono dzięki analizom spektroskopowym w 1926 roku. Proponowano wiele nazw dla tego pierwiastka m.in. illinium i florentium lecz wybrano nazwę zaproponowaną przez grupę amerykańskich naukowców. Wyizolowali oni kilka izotopów prometu będących produktem rozpadu uranu (1945). W skład tej grupy wchodzili: Charles du Bois Coryell, Jacob A. Marinsky i Lawrence E. Glendenin.

Występowanie: Promet jest nietrwałym pierwiastkiem. Półokres rozpadu jego najtrwalszego izotopu (m.a. 147) wynosi około 2,6 roku. Nie występuje w naturze.

Otrzymywanie: Pierwiastek jest produktem rozpadu uranu, toru i plutonu. Można go otrzymać poprzez bombardowanie neutronami jąder neodymu.

Wykorzystanie: Wykorzystywany jest w zegarach atomowych i jako źródło cząstek beta. Myśli się o zastosowaniu tego pierwiastka w przyszłości jako składnika tzw. baterii jądrowych. Promet emitując promieniowanie beta pobudza fosfor do świecenia. Światło to może być zamienione na energię elektryczną w ogniwach fotoelektrycznych.

Konfiguracja elektronowa [Xe]4f56s2
Masa atomowa 145
Gęstość [kg/m3] 7220 (298K)
Główny stopień utlenienia +3
Izotopy: masa - zawartość - okres półrozpadu
145Pm
146Pm
147Pm
149Pm
151Pm
144,9 - 0% - 17,7 lat
0% - 4,4 lata
146,9 - 0% - 2,62 lata
0% - 53,1 godz.
0% - 28 godz.
Temperatura topnienia 1441K
Temperatura wrzenia ~3000K
Promień atomowy [pm] 181
Promień jonowy [pm] Pm3+ 111
Powinowactwo elektronowe [kJ×mol-1] 50
Energia jonizacji [kJ×mol-1] 535,9 (I)
1052 (II)
2150 (III)

Poprzednia Pierwiastki Powrót Następna