Pallad

Odkryty przez brytyjskiego chemika Williama Hyde'a Wollastona w 1804 roku.

Nazwa pochodzi od greckiej bogini Pallas.

Pallad jest względnie rzadkim, srebrzystobiałym, miękkim metalem przejściowym zaliczanym do podgrupy platynowców.  Pallad, jak platyna, jest kowalnym, ciągliwym, odpornym na korozję metalem. Bardzo łatwo stapia się z platyną. Jest świetnym absorbentem niektórych gazów np. wodoru. Podgrzany do temperatury około 100°C potrafi zaabsorbować objętość wodoru czy acetylenu ok. 3000 razy większą niż swoją własną. Pallad rozpuszcza się w wodzie królewskiej i tworzy dwu- i czterowartościowe związki przypominające związki platyny.

Występowanie: Występuje najczęściej w postaci czystej razem z rudami platyny oraz jako związek z rudami niklu. Zawartość w skorupie ziemskiej - 1×10-6% wag.

Wykorzystanie: Największe ilości palladu wykorzystywane są w przemyśle telekomunikacyjnym, gdzie produkuje się z niego specjalistyczne styczniki i przełączniki. Używa się go także w dentystyce, do produkcji zegarków oraz specjalnych luster. Stop złota z palladem to tzw. białe złoto. Pallad jest ważnym katalizatorem wielu reakcji.

Konfiguracja elektronowa Kr 4d10
Masa atomowa 106,42
Gęstość [kg/m3] 12020 (293K)
Główny stopień utlenienia +2 (0; +4)
Izotopy: masa - zawartość - okres półrozpadu
102Pd
103Pd
104Pd
105Pd
106Pd
108Pd
109Pd
110Pd
101,901 - 1,02% - stabilny
0% - 17 dni
103,90 - 11,14% - stabilny
104,90 - 22,33% - stabilny
105,90 - 27,33% - stabilny
107,90 - 26,46% - stabilny
0% - 13,47 godz.
11,72% - stabilny
Temperatura topnienia 1828K
Temperatura wrzenia 3237K
Promień atomowy [pm] 137,6
Powinowactwo elektronowe [kJ×mol-1] 53,7
Energia jonizacji [kJ×mol-1] 805 Pd -> Pd+
1875 Pd+ -> Pd2+
3177 Pd2+ -> Pd3+
Elektroujemność  2,20 (Pauling); 4,45 eV (absolutna)

Poprzednia Pierwiastki Następna