Neptun

Wyprodukowany i odkryty został w 1940 roku w Berkeley, przez dwóch amerykańskich fizyków: Edwina M. McMillana i Philipa H. Abelsona, poprzez bombardowanie uranu neutronami.

Nazwa pochodzi od planety Neptun.

Neptun jest metalicznym, radioaktywnym i reaktywnym transuranowcem należącym do rodziny aktynowców.
Znane są izotopy tego pierwiastka o masach atomowych należących do zakresu od 228÷242. Najbardziej stabilnym jest 237Np, o czasie połowicznego rozpadu wynoszącym ponad 2 miliony lat. Izotop ten został odkryty przez dwóch Amerykanów: Glenna T. Seaborga i Arthura C. Wahla.
Obecne niewielkie ilości tego pierwiastka powstają w reaktorach podczas produkcji rozszczepialnego plutonu.
Neptun jest srebrzystobiałym metalem i tworzy trzy formy krystaliczne. Pierwiastek ten jest dość reaktywny i występuje na czterech stopniach utlenienia.

Występowanie: W przyrodzie występuje w minimalnych ilościach w rudach uranu.

Otrzymywanie: Wytwarzany jest poprzez bombardowanie uranu (238U) neutronami. Po pochłonięciu neutronu powstałe jądro 239U emituje cząstkę beta, stając się 239Np, który po kolejnej emisji neutronu przekształca się w jądro szeroko wykorzystywanego rozszczepialnego plutonu (239Pu).

Wykorzystanie: Najtrwalszy izotop tego pierwiastka - 237Np wykorzystywany jest w badaniach naukowych. Stosuje się go w urządzeniach do wykrywania neutronów.

Konfiguracja elektronowa[Rn]5f46d17s2
Masa atomowa237,05
Gęstość [kg/m3]20250 (273K)
Izotopy:Zawartość - okres półrozpadu
237Np237,05 - 0% - 2,14×106 lat
Główny stopień utlenienia+5 (+2; +3; +4; +6; +7)
Temperatura topnienia913K
Temperatura wrzenia4175K
Promień jonowy [pm] Np+3115
Energia jonizacji [kJ×mol-1]597 (I)

Poprzednia Pierwiastki Powrót Następna