Neodym

Wyizolowany w 1885 roku przez austriackiego chemika Carla Auera von Welsbacha.

Nazwa pochodzi od greckich słów neos (nowy) i didymos (podwójny).

Neodym jest srebrzystym metalem należącym do szeregu lantanowców. Odkrywcy udało się rozdzielić mieszaninę prazeodymu i neodymu (uznawaną za pojedynczy pierwiastek - didym).
Pierwiastek ten tworzy trójwartościowe związki o czerwonym lub fioletowym zabarwieniu.

Otrzymywanie: Do otrzymania tego neodymu wykorzystuje się elektrolizę jego soli.

Występowanie: Pod względem występowania w wierzchniej warstwie skorupy ziemskiej (litosfera, hydrosfera, atmosfera) zajmuje ok. 32 miejsca (procenty wagowe).

Wykorzystanie: Pierwiastek ten nie ma większego zastosowania. Jego tlenek (Nd2O3) używany jest przy budowie laserów i kineskopów telewizorów. Dodany do szkła zabarwia je na różne kolory, w zależności od stężenia. Szkło z tym pierwiastkiem charakteryzuje się specyficznymi właściwościami pochłaniania światła.

Konfiguracja elektronowa [Xe]4f46s2
Masa atomowa 144,24
Gęstość [kg/m3] 7007 (293K)
Główny stopień utlenienia +3 (+2; +4)
Izotopy: masa - zawartość - okres półrozpadu
142Nd
143Nd
144Nd
145Nd
146Nd
147Nd
148Nd
150Nd
141,9 - 27,16% - stabilny
142,91 - 12,18% - stabilny
143,9 - 23,8% - stabilny
144,9 - 8,29% - stabilny
145,9 - 17,19% - stabilny
0% - 11 dni
147,9 - 5,75% - stabilny
149,9 - 5,63% - stabilny
Temperatura topnienia 1294K
Temperatura wrzenia 3341K
Promień atomowy [pm] 182,1
Promień jonowy [pm] Nd+3 112,3
Powinowactwo elektronowe [kJ×mol-1] 50
Energia jonizacji [kJ×mol-1] 529,6 (I)
1035 (II)
2130 (III)

Poprzednia Pierwiastki Powrót Następna