Kiur

Został sztucznie wytworzony przez Amerykanów: Glenna T. Seaborga, Ralpha A. Jamesa i Alberta Ghiorso w 1944 r.

Nazwany został na cześć małżeństwa naukowców: Piotra i Marii Curie, twórców nauki o promieniotwórczości.

Kiur jest jednym z transuranowców. Należy do rodziny aktynowców. Jest ciężkim, srebrzystym metalem. Uczeniu, którzy go wytworzyli, otrzymali jądra tego pierwiastka poprzez bombardowanie plutonu jonami helu. Znanych jest trzynaście izotopów kiuru o masach atomowych od 238 do 250. Wszystkie one są promieniotwórcze, a najbardziej stabilnym jest 247Cm.
Kiur jest bardzo niebezpieczny dla zdrowia ze względu na silne promieniowanie i właściwości kumulowania się w tkance kostnej.

Występowanie: Nie odkryto go w przyrodzie. Podejrzewa się, że śladowe ilości tego pierwiastka towarzyszą rudom uranu.

Otrzymywanie: Tylko w laboratoriach jądrowych.

Wykorzystanie: Większość izotopów kiuru rozpada się emitując cząstki alfa, które zatrzymywane są już przez niewielkie zasłony ochronne. Ciepło powstające podczas rozpadu tego pierwiastka używane jest do napędzania małych satelitów i sond kosmicznych (244Cm). Izotop kiuru (242Cm) użyty został do badania powierzchni Księżyca.

Konfiguracja elektronowa [Rn]5f76d17s2
Masa atomowa 247
Gęstość [kg/m3] 13300 (293K)
Izotopy: Zawartość - okres półrozpadu
242m
244Cm
247Cm
248Cm
242,06 - 0% - 163 dni
244,06 - 0% - 17,6 lat
247,07 - 0% - 1,06×107 lat
0% - 4,7×105 lat
Główny stopień utlenienia +3 (+2; +4)
Temperatura topnienia 1610K
Promień jonowy [pm] Cm+3 111
Energia jonizacji [kJ×mol-1] 581 (I)

Poprzednia ] Pierwiastki ] Powrót ] Następna ]