Bizmut

Nazwa pierwiastka pochodzi od niemieckiego słowa weismut - biała masa.

Pierwiastek ten jest stosunkowo rzadkim metalem o różowawym zabarwieniu. Znano go już w czasach starożytnych, ale aż do XVIII wieku mylono z ołowiem, cyną lub cynkiem. Tworzy związki na +3 i +5 stopniu utlenienia.
Występowanie: Pod względem występowania w wierzchniej warstwie skorupy ziemskiej (litosfera, hydrosfera, atmosfera) zajmuje ok. 73 miejsca (procenty wagowe). Głownymi rudami bizmutu są: galenobizmutyt PbS.Bi2S3, matyldyt Ag2S.Bi2S3, selenobizmutynit Bi2Se3, tetradymit 2Bi2Te3.Bi2S3.
Wykorzystanie: Ciekawą właściwością bizmutu jest zwiększanie własnej objętości podczas krzepnięcia (podobnie jak krzepnąca woda). Zjawisko to wykorzystuje się w technice odlewniczej. Niektóre z jego stopów mają niezwykle niskie temperatury topnienia. Charakteryzuje się dużym diamagnetyzmem. Jest słabym przewodnikiem ciepła i elektryczności. Przewodnictwo to zależy w dużym stopniu od pola magnetycznego. Właściwość ta znalazła zastosowanie przy mierzeniu tego pola. Podobnie jak ołów, dobrze ekranuje promieniowanie gamma. Bizmut ma największą masę atomową z niepromieniotwórczych pierwiastków. Jego związek z manganem (MnBi) jest trwałym magnesem.

Konfiguracja elektronowa [Xe]4f145d106s26p3
Masa atomowa 208,98
Gęstość [kg/m3] 9747 (293K)
Główny stopień utlenienia +3 (-3; +1; +4)
Izotopy: Masa - zawartość - okres półrozpadu
206Bi
207Bi
209Bi
0% - 6,3 dni
0% - 32,2 lata
208,98 - 100% - stabilny
Temperatura topnienia 544,5K
Temperatura wrzenia 1833K
Promień atomowy [pm] 146
Promień jonowy Bi3+ 108
Energia jonizacji [kJ×mol-1] 703 (I)
2466 (III)
5400 (V)
Elektroujemność 1,67 (Pauling)
Powinowactwo elektronowe [kJ×mol-1] 100
Energia wiązań kowalencyjnych [kJ×mol-1] Bi-H
Bi-C
Bi-O
Bi-F
Bi-Cl
Bi-Bi
194
143
339
314
285
200

Poprzednia Pierwiastki Następna