Bar

Po raz pierwszy wyizolował go angielski badacz sir Humphrey Davy w 1808 r.

Nazwa pochodzi od greckiego słowa barys - ciężki.
Bar jest miękkim, srebrzystym i bardzo reaktywnym pierwiastkiem metalicznym. Pierwiastek ten jest bardzo reaktywny, gwałtownie reaguje z wodą. Tworzy mocną zasadę wodorotlenek baru Ba(OH)2.
Występowanie: Nie występuje w naturze jako wolny pierwiastek. Najbardziej popularnym jego związkiem jest węglan baru (BaCO3).
Zawartość w skorupie ziemskiej - 0,05% wag.
Otrzymywanie: Głównie z minerałów: barytu i witerytu.
Wykorzystanie: Czysty bar wykorzystywany jest w niewielkim stopniu. Używa się go czasem do pokrywania przewodników metalicznych w elektronice oraz w systemach zapłonu w samochodach.
siarczan baru (BaSO4) stosowany jest w przemyśle gumowym jako wypełniacz oraz w przemyśle chemicznym jako składnik farb i linoleum. Jest także nieprzezroczysty dla promieniowania rentgenowskiego. Azotan baru (Ba(NO3)2) wykorzystuje się do produkcji sztucznych ogni i trutek na gryzonie. Z innych związków można wymienić: tlenek baru, nadtlenek baru, chlorek baru.

Konfiguracja elektronowa Xe 6s2
Masa atomowa 137,372
Izotopy 130Ba (0,106%); 132Ba (0,101%); 134Ba (2,417%); 135Ba (6,592%); 136Ba (7,854%); 137Ba (11,23%); 138Ba (71,70%)
Temperatura topnienia 1002K
Temperatura wrzenia 2078K
Promień atomowy [pm] 217,3
Powinowactwo elektronowe [kJ×mol-1] -46
Energia jonizacji [kJ×mol-1] 502,8 Ba -> Ba+
965,1 Ba+ -> Ba2+
3600 Ba2+ -> Ba3+
Elektroujemność  0,89 (Pauling); 2,4 eV (absolutna)

Poprzednia Pierwiastki Następna