Szereg spektrochemiczny ligandów

W celu wyznaczenia konfiguracji elektronowej jonu centralnego należy porównać dwa główne efekty działające w kierunkach przeciwnych - sparowani elektronów umożliwiające wypełnienie orbitali oraz tendencję do zachowania maksymalnej liczby nie sparowanych elektronów (zgodnie z regułą Hunda). Dla kompleksów oktaedrycznych o konfiguracji d4, d5, d6 i d7 mamy dwie możliwe obsadzenia orbitali t2g i eg; jedna wymaga zachowanie reguły Hunda (stan wysokospinowy). Druga polega na wypełnieniu w całości poziomu t2g i dopiero potem poziomu eg- stan niskospinowy. Wybór jednej z możliwości zależy od parametru 10Dq. Jeżeli rozszczepienie orbitali d jest dostatecznie duże to jon centralne uzyskują niskospinowe konfiguracje elektronowe, a jeżeli zbyt niskie - wysokospinowe.
Ligandy ułożone w kolejności ze względu na siłę pola tworzą szereg spektrochemiczny w odniesieniu do danego jonu centralnego: (w nawiasach podano wartości f)
J-<Br-(0,76)<Cl-~SCN-(0,80)< F-~mocznik~OH-(0,91)<H2O(1,0)<NCS<NH3~pirydyna(1,25)<etylenodiamina(1,28)<NO2<CN-
Ponieważ parametr rozszczepienia 10Dq można zapisać jako (za Jørgensenem):
10Dq=f(ligand).g(jon centralny)
to można ustalić podobny szereg dla jonów centralnych w odniesieniu do danego liganda. Wartości g układają się następująco:
Mn2+(8,0)<Ni2+(8,5)<Co2+(8,7)<Fe2+(10,0)<V2+(12,3)<Fe3+(14,0)<Cr3+(17,4)<Ti3+~V3+(18,4)<
Co3+(19,0)<Mn4+(23,0)<Mn3+(24,0)Ru3+(27,0)<Ir3+(32,0)<Pt4+(36,0)
Wartość g wzrasta wraz z numerem okresu zgodnie z zależnością:
g(3dn):g(4dn):g(5dn) = 1:1,45:1,75
a ze wzrostem stopnia utlenienia jak:
g(+2):g(+3):g(+4) = 1:1,6:1,9

Teoria pola krystalicznego
Szereg nefeloauksetyczny